Good day there

​

No Bodies Present is een band die je zelden ziet, maar vaak mist.

 

Vier mannen en een vrouw, verenigd door een liefde voor repeteren, lichte chaos en zware onderwerpen. Ze maken Engelstalige songs over dingen die blijven hangen, zelfs als zij dat zelf niet doen.

De band staat bekend om het feit dat ze bij optredens eigenlijk nooit present zijn. Soms omdat repeteren leuker is. Soms omdat ze zijn gaan bowlen. Soms omdat ze een wandeling maken in de natuur.

 

Dat is opvallend, want No Bodies Present is diep urban van hart, alleen met een onverwacht zwak voor koeien. De blik in de ogen van een koe bleek een onuitputtelijke bron van inspiratie en leidde tot nummers als Allright Between Your Eyes en Black and White Spots. Zware thema’s, zachte ogen. Nummers die dan ook nooit op een plaat zijn verschenen.

​

Zoals het hoort in een band is er vaak onenigheid.

Niet uit kwaadheid, maar uit overtuiging. Bandleden wisselen regelmatig van instrument, meestal omdat ze ervan overtuigd zijn dat ze het instrument van de ander zelf beter kunnen bespelen. Wat opvallend vaak ook klopt. De zanger blijft meestal dezelfde, al wil hij eigenlijk liever niet zingen.

​

Hun zelfverzonnen artiestennamen

klinken alsof ze uit een internationale nachttrein zijn gestapt: Candy Blaze, Jay Carter, Mike Rumble, Kyle Streetman en Tony Brickman. In werkelijkheid komen ze gewoon uit Nederland, iets wat ze liever niet hardop zeggen omdat het hun internationale sound zou kunnen verraden.

​

De carrière van No Bodies Present komt langzaam op gang.

Dat heeft mogelijk te maken met het feit dat ze vooral repeteren. Of met het bowlen. Of met de koeien. Misschien daarom zijn ze terechtgekomen bij Kees Kloost. Niet als opstap naar een piek, maar als artiestenstal waar je mag zijn wie je bent. Mensen met een krasje. Of in dit geval een band met een krasje. Zoals Kees Kloost het zelf zegt: een krasje op een plaat is ook geluid.

​

Geen van de bandleden heeft ooit een studie afgerond.

Wat ze wel hebben afgerond, is een single. En daarna ook meteen een tweede versie, want er was nog tijd over. Die is geremastered. Gewoon omdat het kon.

No Bodies Present zijn, ondanks alles, hele lieve jongens en een meisje. De oma van Candy heeft hen uitgenodigd om over drie maanden op haar negentigste verjaardag op te treden. Of dat gaat gebeuren weten ze nog niet. Waarschijnlijk hebben ze die dag een begrafenis. Of ze zijn die dag misschien aan het repeteren. Of aan het bowlen. Of ergens in een weiland, kijkend naar koeien.

En eerlijk gezegd past dat precies bij No Bodies Present.
 

​