Salut

 

Isaline Brume

(geboren op een dinsdag die naar tijm rook) is een zangeres die vooral bekendstaat om het feit dat ze precies één nummer heeft geschreven en daar volledig tevreden mee is. Haar debuutsingle, “Au Au Aubergine”, verscheen op Spotify na een existentiële crisis in de groenteafdeling. Het lied is licht dubbelzinnig, culinair onderbouwd en volgens sommigen “een ode aan de nachtschadefamilie”, volgens anderen “iets heel anders”.

Vroege jaren: Mise-en-place

Isaline groeide op in een huishouden waar emoties werden gesneden in blokjes van gelijke grootte. Haar moeder leerde haar dat je uien altijd met beleid moet behandelen: eerst pellen, dan tranen, dan karamelliseren. “Alles komt goed,” zei ze, “maar niet zonder vuur.”

Isaline nam dat letterlijk. Op haar achtste dirigeerde ze al het buurtkoor met een pollepel. Op haar twaalfde schreef ze haar eerste gedicht over gist en geduld. Ze vergelijkt haar jeugd met een bouillon: langzaam getrokken, een beetje troebel, maar rijk aan ondertonen. En, ze heeft menig brandje gesticht.

Adolescentie: Sudderen en schuimen

In haar tienerjaren ontdekte Isaline twee dingen: jazzakkoorden en aubergines. Ze voelde zich verwant aan de aubergine: paars van ambitie, sponsachtig van binnen, altijd bereid om smaken op te nemen.

Ze zegt vaak dat ze “enorm van komen houdt.” Daarmee bedoelt ze: aankomen, binnenkomen, opkomen, tot bloei komen. Elk optreden, ook al zijn die er nauwelijks, ziet ze als een gerecht dat eindelijk uit de oven komt — het moment waarop alles samenvalt en je even je adem inhoudt voordat je proeft. Het publiek ook.

​

Haar liefdesleven beschrijft ze als een risotto:

je moet blijven roeren, aandacht geven, een beetje wijn toevoegen, en vooral niet te vroeg denken dat je er al bent. Erotiek is voor haar geen explosie maar een reductie: inkoken tot de essentie, tot er alleen nog smaak overblijft. Ze spreekt erover met een glimlach die zowel onschuldig als perfect getimed is.

Doorbraak: Au Au Aubergine

Het ontstaan van haar enige nummer is inmiddels mythisch. Als eerste wilt ze graag laten weten dat ze geen, ze herhaalt, geen COPD heeft of iets van dien aard.

Volgens Isaline begon het met een pan die te heet stond en een hart dat net iets te zacht was. “Au Au Aubergine” is een zwoel, minimalistisch chanson waarin de aubergine fungeert als metafoor voor verlangen, toewijding en het mysterie van textuur. Althans dat zeggen veel mannen. Isaline vindt aubergine gewoon heel lekker. 

Critici noemden het “culinair chanson-pop” en prezen de manier waarop ze woorden als “snijden”, “zouten” en “laten rusten” een tweede laag gaf zonder ooit expliciet te worden. 

Het leven als maaltijd

Voor Isaline is elke levensfase een gerecht:

•    Twintiger jaren: een tapasplank — veel kleine experimenten, soms te veel olijven.
•    Dertiger jaren: een stoofpot — diepte, tijd, een deksel dat af en toe wordt opgelicht.

•    Ze is nieuwsgierig naar de veertig - en vijftiger jaren, benieuwd of een aubergine ook over de datum nog goed kan smaken

Ze beweert dat de afwas haar spirituele praktijk is. “Je spoelt niet alleen saus weg,” zegt ze, “maar ook verwachtingen.”

En als het gaat om verlangen? “Dat is als knoflook,” glimlacht ze. “Rauw is het scherp. Gegaard wordt het zoet.”

Isaline’s beruchte recept voor aubergine

Gegrilde aubergine met honing, tijm en een vleugje geheim

Ingrediënten:

•    2 stevige aubergines
•    Zeezout
•    Olijfolie
•    Verse tijm
•    Een lepel honing
•    Citroenrasp
•    Zwarte peper

Bereiding:

1.    Snijd de aubergines in plakken van ongeveer een centimeter. Bestrooi royaal met zout en laat ze 30 minuten rusten. (Rust is essentieel. Ook voor mensen.)
2.    Dep droog en bestrijk met olijfolie.
3.    Grill ze tot ze zacht zijn en goudbruine strepen dragen — draai ze halverwege om. Geduld is hier geen bijgerecht maar het hoofdingrediënt.
4.    Werk af met tijm, een dunne draad honing, citroenrasp en zwarte peper.

Serveer warm, bij kaarslicht of bij twijfel.

 

Isaline Brume leeft tegenwoordig teruggetrokken

n een appartement dat ruikt naar geroosterde kruiden. Ze werkt naar eigen zeggen niet aan een tweede nummer. “Een goed gerecht herhaal je niet te vaak,” zegt ze. “Je laat het nazinderen.”

En ergens, op een fornuis dat zachtjes tikt, suddert altijd iets.