Happy raving!

 

Run for my mum!

Dirk en Dian zijn broer en zus.
En dat zie je meteen.
Niet omdat ze op elkaar lijken, maar omdat ze braaf zijn. Altijd geweest ook.
Ze zijn kinderen van nette ouders, gingen keurig naar de havo, haalden overal voldoendes en slaagden zonder drama. Geen herkansingen, geen existentialistische fases, gewoon netjes door. Beiden maakten daarna een goede carrière. Collega’s waarderen hen. Buren groeten hen. Niemand verwacht iets onverwachts van Dirk en Dian.

Op zondag zingen ze graag in de kerk.
Welke kerk maakt niet uit.
Als er na afloop maar broodjes zijn.
Ze zingen stichtelijke liederen, psalmen, samenzang. Met overtuiging, maar zonder ophef. Dat deden ze jarenlang. Tot ze rond hun vijftigste besloten dat er misschien ook nog een andere kant aandacht mocht krijgen. Een heimelijke kant. Geen duistere, maar wel een verrassende.

Die kant openbaarde zich per ongeluk,

toen ze eens verdwaald raakten en bij een rave belandden. Ze werden daar ontvangen alsof ze een zoekgeraakte vader en moeder waren. De sfeer was gemoedelijk, de muziek keihard. Niemand keek raar op. En juist dat maakte indruk.
Er gebeurde iets.
Niet meteen, maar langzaam.
Zoals dat gaat bij mensen die alles eerst netjes willen overdenken.
Dian kocht een muziekprogramma.
Dirk bedacht samen met Kees een nummer.
Samen met Dian zong Dirk de eerste song in. 
“Wij zijn natuurlijk amateurs,” zeggen ze dan, “maar misschien kunnen we er ons werk van maken.”

Hun alter ego noemen ze Hakkuh in het Zand.

Dat klinkt lekker. En vooral: niemand denkt dat zij het zijn. Dat is precies de bedoeling. Want overdag zijn ze nog gewoon Dirk en Dian. Op kantoor weten ze van niets. Dat vertellen ze pas als de act af is. Of misschien nooit. Ook dat zien ze dan wel.

Kees Kloost kende Dirk en Dian

al vanuit de kerkgemeenschap Do-re-mi-fa-god, waar klassieke muziek en moderne kerkmuziek elkaar voorzichtig ontmoeten. Kees kijkt overal of hij talent kan vinden, ook waar hij zelf het soms niet verwacht. Hij raakte met hen in gesprek, gaf een tekst en bood een podium. Soms moet iemand anders hardop zeggen dat iets mag.
Dirk en Dian hopen dat ze, ondanks deze wat stevigere muziek, nog steeds in de hemel komen.
Kees denkt van wel.

Een outfit hebben ze nog niet.

Dat komt later.
“Alles op z’n tijd,” zegt Kees.
“Doe eerst je gewone kloffie maar aan. Daar voel je je vertrouwd in.”
En zo hakken Dirk en Dian.
Voorzichtig.
Met goede bedoelingen.
En met zand tussen de tenen.

Hakkuh in het Zand.